22 Νοεμβρίου 1940: «Στο βάθος μακριά, προβάλει η Κορυτσά…!»

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2019 - 00:39

22 Νοεμβρίου 1940: «Στο βάθος μακριά, προβάλει η Κορυτσά…!»

«Μόνον όταν δείχνη κανείς απόφασιν και θέλησιν μέχρι τέλους να ταφή κάτω από τα ερείπια για να νικήση, ημπορεί να νικήση» Ι. Μεταξάς

Ο πόλεμος μαίνεται στα βουνά της Ηπείρου. Η επιθετική ενέργεια των Ιταλών επεκτείνεται σε όλη τη γραμμή των συνόρων μας προς την Αλβανία. Οι Ιταλοί παρατάσσουν 21 μεραρχίες εκ των οποίων η μια τεθωρακισμένη. Έναντι αυτών οι Έλληνες δεν αντέταξαν παρά 11. Την υλική διαφορά υπερκάλυπτε όμως η ηθική ανωτερότητα του στρατού μας. Είναι δόγμα στην στρατηγική ότι ο ψυχολογικός παράγοντας έναντι του υλικού είναι τρία προς ένα σύμφωνα με τη ρήση του Ναπολέοντα.

Ο ελληνικός στρατός υπερείχε του ιταλικού για πολλούς λόγους, τους οποίους με απλότητα ανέφερε μια φορά ο Μεταξάς: «ο ελληνικός στρατός είναι ποιοτικώς ανώτερος του ιταλικού, διότι έχει το πνεύμα της θυσίας, διότι έχει ιδανικά, το κίνητρο πάσης μεγάλης πράξεως και παντός ηρωισμού, διότι ο αγών του έχει σκοπό, να εκδιώξει τον εισβολέα και διότι, τέλος, έχει σωματική αντοχή. Αλλά ακόμη, διότι αισθάνεται όπισθεν του το Έθνος ολόκληρο, συμπαγές, ηνωμένον και αφοσιωμένο, πελώρια δηλαδή δύναμιν έτοιμη δια τα πάντα, δια πάσα θυσία. Γι’ αυτό ήμουν εκ των προτέρων βέβαιος για την Νίκη.».

Ο Μεταξάς γνώριζε πολύ καλά ότι θα καλούμασταν για την θυσία προς την Πατρίδα. Ήδη από τον τορπιλισμό της «Έλλης» είχε διατάξει τα πολεμικά που συνόδευαν τα πλοία που μετέφεραν τους προσκυνητές από την Τήνο εάν προσβληθούν από αεροπλάνα ή οπωσδήποτε αλλιώς, να κάνουν χρήση των όπλων τους. Δηλαδή πόλεμος! Από τις πρώτες μέρες η έκβαση του πολέμου είχε κριθεί. Ο ενθουσιασμός του Λαού μας ήταν πρωτοφανής: «Και με τον ενθουσιασμόν ευρήκαμε όλοι οι Έλληνες τον εαυτόν μας και εκάναμε έργα μεγάλα».

Μέχρι τις 11 Νοεμβρίου οι Ιταλοί υποχωρούν σε όλο το μέτωπο. Είναι η μέρα που ο Μεταξάς εκφωνεί τον πιο περιεκτικό και εμψυχωτικό λόγο του προς τους εκπαιδευτικούς και τους διανοούμενους. Η δικαίωση του ίδιου και του έργου του.

Στις 14 Νοεμβρίου καταφθάνουν στην Αθήνα οι πρώτοι Ιταλοί αιχμάλωτοι. Στις 15 ο Τσιάνο ομολογεί στο ημερολόγιό του: «τα νέα από την Αλβανία γίνονται σοβαρότερα. Επί πλέον μας λείπουν κανόνια, ενώ το ελληνικόν πυροβολικόν είναι μοντέρνο και διοικείται καλώς». Παράλληλα σχολιάζει δηκτικά την παραίτηση του Ντε Βέκκι, του τορπιλιστή της «Έλλης», και τον παρομοιάζει με αρουραίο που εγκαταλείπει το καράβι που βυθίζεται. Δίκαιη αναγνώριση!

Διαβάστε την συνέχεια στο ethnikismos.net