Εμμονές

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2020 - 10:08

Εμμονές

Αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο στάθηκε ένα γεγονός της επικαιρότητας για το οποίο ο νεοαριστερός τύπος έσταξε χολή. Αφορά την παραίτηση του επί μακρό χρονικό διάστημα Πρωθυπουργού της Ιαπωνίας Σίνζο Άμπε. 

Μια από τις δήθεν ανεξάρτητες αριστερές φυλλάδες, το ποια δεν έχει καμία σημασία αφού το συγκεκριμένο άρθρο θα μπορούμε να δημοσιευτεί και στον νεοφιλελεύθερο τύπο, επιδόθηκε σε μια ελεεινού τύπου προσωπική επίθεση εναντίον του Ιάπωνα Πρωθυπουργού. Άλλωστε αριστερά και δεξιά ταυτίζονται απόλυτα στην προώθηση της πολυπολιτισμικής χαβούζας και του χαζοχαρούμενου πατριωτισμού.

Δεν μπορούν να κρύψουν τη χαρά τους για την αποχώρηση ενός «τέρατος» ακόμα από τη διακυβέρνηση μιας πανάρχαιας και με τεράστιο πολιτιστικό υπόβαθρο χώρας. 

Κατά αρχάς να αναφέρουμε πως δεν αναλαμβάνουμε το ρόλο του υπερασπιστή του απερχόμενου Ιάπωνα Πρωθυπουργού, ούτε συμφωνούμε απόλυτα με την νεοφιλελεύθερη σίγουρα οικονομική του πολιτική, όμως αυτό δεν μας εμποδίζει να τρέφουμε συμπάθεια για ένα πολιτικό που αντιτίθεται στην αλλοίωση της φυλετικής και πολιτιστικής συνέχεια των Ιαπώνων και που ενισχύει την άμυνα της χώρας του απέναντι στις απειλές της πλέον δημοκρατικής και φιλάνθρωπης κομμουνιστικής χώρας των Κιμ. 

Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της επίθεσης, οι τοξικοί δημοσιογραφίσκοι θυμήθηκαν ότι μπορεί να χωρέσει ο νους του ανθρώπου για το Β’ ΠΠ και το ρόλο της Ιαπωνίας στην Άπω ανατολή. Αφού έμπλεξαν τις συγγενικές σχέσεις και ξετίναξαν το γενεαλογικό δέντρο του Σ. Άμπε, ούτε λίγο ούτε πολύ, προσπάθησαν να μας θυμίσουν εκ νέου τα «εγκλήματα» των χωρών του Άξονα, απαλείφοντας τεχνηέντως τα πραγματικά εγκλήματα των συμμάχων.

Ήταν αυτοί οι σύμμαχοι που στις τάξεις τους είχαν αιμοδιψείς πτεράρχους σαν τον bomber Harris, που μοναδικός τους στόχος ήταν ο εκφοβισμός αμάχων μέσω καταστρεπτικών βομβαρδισμών με βόμβες φωσφόρου, μετατρέποντας ιστορικές πόλεις σε ερείπια. Κουβέντα φυσικά δεν λένε οι νεοαριστεροί φιλελέδες για την «ευεργετική» κίνηση εκδημοκρατισμού της ανθρωπότητας όταν οι σύμμαχοι εξαπέλυσαν την ενέργεια ενός άστρου επί της γης, εξαϋλώνοντας ακαριαία πάνω από 110.000 αμάχους, ανεβάζοντας τον τελικό αριθμό των νεκρών σε περίπου 250.000 τους επόμενους μήνες και αυτό μόνο σε δύο πόλεις της Ιαπωνίας.

Για τη σκοτεινή αυτή περίοδο και για τη συμμαχία δημοκρατών και μπολσεβίκων οι αριστεροί αναφέρονται στο εγκληματικό καθεστώς της ΕΣΣΔ ως μια πρόσκαιρη δυσλειτουργία του σοσιαλιστικού συστήματος! 

Εμμονικοί όπως πάντα με μια περίοδο φρίκης και καταστροφής ασχολούνται μέχρι σήμερα με την προσπάθεια ξεπλύματος των εγκλημάτων των πολιτικών πατρώνων τους, βγάζοντας χολή για τις παρελάσεις υπερήλικων Ιαπώνων βετεράνων και Ευρωπαίων εθελοντών, αλλά τηρώντας σιγή ιχθύος για το αιματοκύλισμα της Ευρώπης από δημοκράτες και μπολσεβίκους.

Αριστεροί και δεξιοί ετοιμάζονται να μοιράσουν το Αιγαίο και να συνομιλήσουν με πραγματικά τέρατα που στη χιλιόχρονη ιστορία μογγόλων ληστών δεν έχουν επιδείξει τίποτα άλλο εκτός από λεηλασίες και σφαγές, υποστηριχτές του πιο σκοτεινού ισλαμικού φονταμενταλισμού, τον οποίο οι απανταχού αριστεροί παλαιότερα ονόμασαν Άνοιξη. 

Τέλος οι νέο-αριστεροί, ως πιστές μαριονέτες και οι ίδιοι της παγκοσμιοποίησης και τους χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού των τοκογλύφων που δήθεν πολεμούν, επιδόθηκαν σε ένα ντελίριο παραπληροφόρησης, αναφέροντας την περίοδο της διακυβέρνησης Άμπε ως επιστροφή στο μεσαίωνα και στο σκοταδισμό. Αν κάποιος έφτανε μόλις στη γη και διάβαζε για την Ιαπωνική κοινωνία από τα νεοταξίτικα ΜΜΕ θα πίστευε πως στην Ιαπωνία η νεολαία δεν είναι ελεύθερη, αλλά εργάζεται κάτω από εξοντωτικές συνθήκες στα φέουδα Ιαπώνων γαιοκτημόνων! 

Στο σύγχρονο κόσμο κάποιοι ηγέτες μάχονται ενάντια στην ισλαμοποίηση, στο σκοταδισμό και τη φυλετική αλλοίωση των πανάρχαιων Εθνών τους. Κάποιοι άλλοι στην Ανατολική Ευρώπη ύψωσαν ανάστημα απέναντι στον πόλεμο που δέχονται οι λευκοί Ευρωπαίοι. Στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού μάχονται την αριστερή σαπίλα και την αναρχία.

Ως Έλληνες και ως Εθνικιστές στον σκοτεινό κόσμο της δήθεν ουμανιστικής αριστεράς και δεξιάς προτιμάμε να στηρίζουμε καμιά φορά τα «τέρατα» παρά τους «ανθρώπους». 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΛΙΟΚΟΣ