Νικόλαος Σβορώνος: “Το Ελληνικό Έθνος - Γένεση και διαμόρφωση του νέου Ελληνισμού”

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2020 - 00:12

Νικόλαος Σβορώνος: “Το Ελληνικό Έθνος - Γένεση και διαμόρφωση του νέου Ελληνισμού”


“Τον όρο Γραικός τον βρίσκουμε στον ιστορικό Πρίσκο (6ος αι.), που αναφέρει ότι κάποιος που μιλάει ελληνικά θεωρείται «Γραικός το γένος», στον Προκόπιο, που τον χρησιμοποιεί δίπλα στον όρο Έλλην για τους κατοίκους της Ελλάδας, στον Ησύχιο που ερμηνεύει «Γραικός, Έλλην», στον Θεόδωρο Στουδίτη, στον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο (10ος αι.), στον Κεδρηνό και σε άλλους.” Ν. ΣΒΟΡΩΝΟΣ
 
Με αφορμή την επέτειο των διακοσίων ετών από το 1821 ιδρύθηκε ακόμη και ένας ολόκληρος μηχανισμός για να τιμήσει δήθεν, την Ιστορία και την Μνήμη αυτών που δημιούργησαν με έναν υπέροχο αγώνα με τις θυσίες και το Αίμα τους το νέο Ελληνικό κράτος! Ταυτόχρονα όμως δεν χάνουν την ευκαιρία να διαστρεβλώσουν τα πάντα και βεβαίως το πνεύμα του 1821.

Φιλελεύθεροι και μαρξιστές ανταγωνίζονται ποιος περισσότερο θα αλλοιώσει την Ιστορία των Ελλήνων. Συμφωνούν πάντως σε ένα, ότι Ελληνικό Έθνος δεν υπήρχε και αποτέλεσε δημιούργημα του… 19ου αιώνος!
 
Στο παρόν κείμενο θα σας παραθέσουμε αποσπάσματα από μία σημαντική εργασία όχι του Παπαρρηγόπουλου ή του Ζαμπέλιου ή του Καρολίδη, ιστορικών που θεωρούν ότι δημιούργησαν μία Ιστορία Εθνικιστική, αλλά ενός δικού τους πνευματικού ανθρώπου, του Νικολάου Σβορώνου, του οποίου το κεφάλι είναι το γλυπτό που ευρίσκεται στην είσοδο του Πολυτεχνείου. Το γεγονός όμως ότι ο Σβορώνος υπήρξε αριστερός, δεν σημαίνει ότι υπήρξε και αρνητής του Έθνους και της συνέχειας των Ελλήνων και για του λόγου το αληθές, τα παρακάτω αποσπάσματα από το έργο του:
 
“Οι Έλληνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας χρησιμοποιούν ήδη από τον 6ο  αιώνα τον όρο Γραικός, παλαιό όνομα των Ελλήνων, όταν θέλουν να δηλώσουν την ελληνική τους εθνότητα”
 
Σελίδες 61-62 του δοκιμίου του.
 
«Οι Έλληνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, δίπλα στο κοινό όνομα Ρωμαίος (Ρωμιός), που δίνεται σε όλους τους υπηκόους της Αυτοκρατορίας ανεξάρτητα από εθνολογική προέλευση, χρησιμοποιούν ήδη από τον 6ο  αιώνα τον όρο Γραικός, παλαιό όνομα των Ελλήνων, όταν θέλουν να δηλώσουν την ελληνική τους εθνότητα και να διακριθούν από τους μη Ελληνικούς πληθυσμούς της Αυτοκρατορίας.

Τον όρο Γραικός τον βρίσκουμε στον ιστορικό Πρίσκο (6ος αι.), που αναφέρει ότι κάποιος που μιλάει ελληνικά θεωρείται «Γραικός το γένος», στον Προκόπιο, που τον χρησιμοποιεί δίπλα στον όρο Έλλην για τους κατοίκους της Ελλάδας, στον Ησύχιο που ερμηνεύει «Γραικός, Έλλην», στον Θεόδωρο Στουδίτη, στον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο (10ος αι.), στον Κεδρηνό και σε άλλους.

Στους μεταγενέστερους ιστορικούς ο όρος απαντά συχνότερα. Άλλωστε ο ίδιος ο όρος Έλλην, αν είχε χάσει την εθνολογική του σημασία για τους λογίους, είναι πολύ πιθανόν ότι διατηρήθηκε, δίπλα στον όρο Ρωμαίος, στον ελληνικό λαό, όπως φαίνεται από μερικά δημοτικά τραγούδια, που, μολονότι δεν είναι αρχαιότερα από τον 15ο αιώνα, μπορούν να απηχούν παλαιότερες καταστάσεις».  
 
“Η χρήση αυτή του όρου Έλλην με την εθνολογική του σημασία και η κάποια ταύτιση του όρου Ρωμαίος με τον όρο Έλλην θα γενικευθούν”
 
Σελίδα 63, 64:
 
«Η χρήση αυτή του όρου Έλλην με την εθνολογική του σημασία και η κάποια ταύτιση του όρου Ρωμαίος με τον όρο Έλλην θα γενικευθούν στους κατοπινούς αιώνες».
 
«Η ανάπτυξη της εθνικής ελληνικής ιδέας: Η νέα τούτη πορεία του Ελληνισμού αρχίζει να διαγράφεται καθαρά από το τέλος του 11ου και τις αρχές του 12ου αιώνα, για να διαρκέσει, περνώντας από διάφορα στάδια, ως τις αρχές του 19ου αιώνα. Είναι η περίοδος που ένας παλαιός λαός, με την προοδευτική του διαμόρφωση σε συντελεσμένο έθνος, ανανεώνεται και αποτελεί μια καινούργια ιστορική οντότητα, τον Νέο Ελληνισμό, δηλαδή το Ελληνικό έθνος».
 
«Το όνομα Έλλην αρχίζει να ξαναπαίρνει το διπλό του πολιτιστικό και εθνολογικό περιεχόμενο. Έλλην είναι όποιος μετέχει ελληνικής παιδείας και έχει ελληνική καταγωγή. Για άλλη μια φορά οι Βυζαντινοί λόγιοι χωρίζουν τον κόσμο σε Έλληνες και βαρβάρους.

Η Άννα Κομνηνή, που σεμνύνεται για τις ελληνικές της σπουδές και για το ότι είχε μελετήσει τους πλατωνικούς διαλόγους και τα έργα του Αριστοτέλη, και θεωρεί αμόρφωτο και βάρβαρο κάθε άμοιρο ελληνικής παιδείας, μιλώντας για την σχολή της Κωνσταντινούπολης που ίδρυσε ο Αλέξιος Κομνηνός γράφει: «Και έστιν ιδείν και Λατίνον ενταύθα παιδοτριβούμενον και Σκύθην ελληνίζοντα και Ρωμαίον τα των Ελλήνων συγγράμματα μεταχειριζόμενον και τον αγράμματον Έλληνα ορθώς ελληνίζοντα».

Για τον Νικήτα Χωνιάτη οι Ρωμαίοι υπήκοοι της Αυτοκρατορίας είναι Έλληνες. Έτσι, σταματώντας με την άλωση της Πόλης από τους σταυροφόρους βαρβάρους, δηλώνει ότι αρνείται να συνεχίσει την ιστορία του, γιατί: «πως αν είην εγώ το βέλτιστον χρήμα, την ιστορίαν, το κάλλιστον εύρημα των Ελλήνων, βαρβαρικαίς καθ’ Ελλήνων πράξεσι χαριζόμενος».
 
Αυτοκρατορία της Νικαίας, 12ο μ.Χ. Αιώνας:”Το κράτος αυτό ήταν το πρώτο που ονομάστηκε από τους συγχρόνους «ελληνίς επικράτεια», «ελληνικόν», «Ελλάς», ότι ο πληθυσμός του με επικεφαλής τον αυτοκράτορα Ιωάννη Γ’ Βατάτζη έχει τη συνείδηση ότι ανήκει στο «γένος των Ελλήνων»
 
Σελίδες 70 και 71:
 
«Ιδιαίτερη σημασία στην εξέλιξη τούτη είχε η προσπάθεια των βασιλέων της Νικαίας να εφαρμόσουν μια πολιτική ρυθμιστική των αντίρροπων κοινωνικών δυνάμεων, να αναπτύξουν την εγχώρια οικονομία, να την ανεξαρτητοποιήσουν από την Δύση και να ανακουφίσουν τις μεσαίες και λαϊκές τάξεις, για να πετύχουν έτσι το κράτος αυτό μία πραγματική εθνική συνοχή.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι ακριβώς το κράτος αυτό ήταν το πρώτο που ονομάστηκε από τους συγχρόνους «ελληνίς επικράτεια», «ελληνικόν», «Ελλάς», ότι ο πληθυσμός του με επικεφαλής τον αυτοκράτορα Ιωάννη Γ’ Βατάτζη έχει τη συνείδηση ότι ανήκει στο «γένος των Ελλήνων».
 
Η πρόσκαιρη ανασύσταση της Αυτοκρατορίας με την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης (1261) δεν διέκοψε την πορεία προς την όλο και μεγαλύτερη ενάργεια της ελληνικής εθνικής συνείδησης».