Στενή συνεργασία Τουρκίας - Πακιστάν στα πυρηνικά όπλα

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2019 - 09:53

Στενή συνεργασία Τουρκίας - Πακιστάν στα πυρηνικά όπλα

Η Τουρκία το τελευταίο διάστημα με δηλώσεις του προέδρου της Ερντογάν έχει κάνει σαφές προς την διεθνή κοινότητα ότι σκοπεύει να αποκτήσει πυρηνικό οπλοστάσιο. Είναι αναμφίβολο ότι σήμερα έχει τα κυριότερα στοιχεία για την απόκτηση πυρηνικών υλικών μέσω των ερευνητικών αντιδραστήρων TR-1 και TR-2 που διατηρεί η Τουρκική Αρχή Πυρηνικής Ενέργειας, ενώ υπάρχουν ασφαλείς πληροφορίες ότι διαθέτει μικρό αριθμό πυρηνικών βομβών βαρύτητας του τύπου Χιροσίμα. Μετά το πέρας της κατασκευής 4 πυρηνικών αντιδραστήρων για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας στο Akkuyu θα διαθέτει άφθονο σχάσιμο υλικό για πυρηνικά όπλα.

Η Τουρκία τα τελευταία χρόνια έχει αναπτύξει τεράστιες δεξιότητες για τον εμπλουτισμό του ουρανίου και για την μετατροπή του σε πλουτώνιο, τα δυο βασικά καύσιμα που απαιτούνται για τα πυρηνικά όπλα. Οι στρατηγικοί δεσμοί της Τουρκίας με το Πακιστάν θα πρέπει να προκαλούν ανησυχία στο πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο της Ελλάδας, καθώς αυτοί οι δεσμοί δεν έχουν σχέση μόνο με την απόκτηση  πυρηνικών όπλων, αλλά φτάνουν και στο σημείο να πραγματοποιούνται κοινές ναυτικές ασκήσεις στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Πρόσφατα η πακιστανική φρεγάτα PNS Alamgir (F260, κλάση Perry) και πακιστανικό αεροσκάφος ναυτικής συνεργασίας συμμετείχαν στην τουρκική άσκηση «Doḡu Akdeniz 2019» (Ανατολική Μεσόγειος), μια άσκηση κατά την διάρκεια της οποίας παραβιάστηκε επανειλημμένα ο εναέριος χώρος και τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας. Πρέπει να σημειωθεί ότι η ναυτική συνεργασία Τουρκίας-Πακιστάν δεν περιορίζεται μόνο στις κοινές ασκήσεις. Από το 2018 τουρκικά ναυπηγεία έχουν αναλάβει την ναυπήγηση 4 κορβετών για το πολεμικό ναυτικό του Πακιστάν, μια συμφωνία αξίας πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων που χαρακτηρίζεται ως η μεγαλύτερη εξαγωγική δραστηριότητα της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας.

Πέραν της ναυτικής συνεργασίας υπάρχει και συνεργασία στον κλάδο της πολεμικής αεροπορίας. Το Πακιστάν προμηθεύεται 30 μαχητικά ελικόπτερα ΑΤΑΚ129 (Advance Attack and Tactical Reconnaissance) από την τουρκική αεροπορική βιομηχανία, ενώ η Τουρκία αγόρασε εκπαιδευτικά αεροσκάφη MFI-17 Super Mushshak από το Πακιστάν.

Από την δεκαετία του 2000 η Τουρκία αποτελεί συγκεκαλυμμένο βιομηχανικό κόμβο για την πυρηνική μαύρη αγορά του Πακιστάν και του γνωστού πακιστανού πυρηνικού επιστήμονα Αμπντούλ Καντίρ Χαν. Το δίκτυο μαύρης πυρηνικής αγοράς του Χαν, το οποίο έχει την κάλυψη της πακιστανικής κυβέρνησης και των μυστικών υπηρεσιών του Ισλαμαμπάντ, προσφέρει στους αγοραστές τεχνική εμπειρογνωμοσύνη και τα υλικά για την κατασκευή πυρηνικών όπλων. Από τις αρχές του 2000 τα περισσότερα ηλεκτρονικά τμήματα των φυγοκεντρητών που κατασκευάζονται στο Πακιστάν προέρχονται από την Τουρκία, κάτι που αποκάλυψε πρόσφατα το έγκυρο Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών της Βρετανίας IISS (The International Institute for Strategic Studies). Θυμίζουμε ότι οι φυγοκεντρητές αποτελούν τα βασικότερα στοιχεία για τον εμπλουτισμό του ουρανίου, καθώς ο στροβιλισμός τους με υπερηχητικές ταχύτητες «καθαρίζει» το ουράνιο που προέρχεται από τους πυρηνικούς αντιδραστήρες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και το κάνει πρώτη ύλη για τα πυρηνικά όπλα, πυρηνικές βόμβες. Σύμφωνα με το IISS η Τουρκία διαθέτει σημαντικό αριθμό φυγοκεντρητών «made in Pakistan», κάτι που επιβεβαιώνεται και από πρόσφατο δημοσίευμα των New York Times.

Είναι προφανές ότι στο πλαίσιο της στρατηγικής συμμαχίας Τουρκίας-Πακιστάν περικλείεται και πυρηνική συμφωνία, η οποία το τελευταίο διάστημα βιώνει ανοδική τροχιά. Η Τουρκία του Ερντογάν έχει ξεκινήσει ένα γεωπολιτικό ταξίδι με προσανατολισμό προς Ανατολάς, μακριά από την Δύση. Η σκοπιμότητα αυτού του ταξιδιού μπορεί από κάποιους να αμφισβητείται, αυτό που δεν πρέπει να αμφισβητηθεί είναι το γεγονός ότι η Τουρκία και θέλει και μπορεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Παρεμπιπτόντως θυμίζουμε ότι την δεκαετία του 1980 η Ελλάδα είχε μια κραταιά πολεμική βιομηχανία (ΕΒΟ, ΕΑΒ, ΠΥΡΚΑΛ, ΕΛΒΟ), ενώ η Τουρκία δεν κατασκεύαζε ούτε σφενδόνες. Σήμερα η ελληνική πολεμική βιομηχανία είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη, ενώ η τουρκική αρχές της επόμενης δεκαετίας με 100 και πλέον εργοστάσια (κρατικά και ιδιωτικά) θα καλύπτει σχεδόν εξ ολοκλήρου τις εξοπλιστικές ανάγκες των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.

Γ. Λιναρδής